Vanuit het stadhuis Jeugdhulp in de praktijk van de gemeente

Vanuit het stadhuis

Jeugdhulp in de praktijk van de gemeente

Vanaf 2015 is de gemeente verantwoordelijk voor de uitvoering van de jeugdwet. Het belang van de kinderen staat hierbij centraal en ik kan u vertellen dat het een heel avontuur is om samen met de beleidsambtenaren en de professionals deze verantwoordelijkheid over al die taken in te vullen en in te kleuren. Via de jeugdwet en andere regelingen gaat het om preventie, jeugdhulp, jeugdbescherming, jeugdreclassering, kindermishandeling en huiselijk geweld, opvoeden en natuurlijk ook hoe je dit allemaal gaat inkopen, monitoren en verbinden.

Doel van de jeugdwet is de beste zorg voor de jeugd en daarom beoogt de wet een omslag naar meer preventie, normaliseren, ontschotten (schotten tussen diverse disciplines in de zorg wegnemen, red.) en niet onnodig medicaliseren. Ons streven is sneller hulp in te zetten en zo dicht mogelijk bij huis. We willen de samenwerking van professionals rond gezinnen verbeteren via een gezinsplan en regeldruk terugdringen. Mooie beleidsdoelen, maar het komt erop aan hoe je dat gaat realiseren.

Mijn rol is om dit proces inhoud te geven en aan te sturen. Lokaal, maar ook regionaal. Vooral investeren in duurzame relaties, realiseren van korte lijnen, blijven kijken naar wat beter kan en vooral vertrouwen geven aan alle betrokken partijen. Jeugdhulp betekent vanaf 2015 ook verbindingen leggen tussen de gemeente en de uitvoerende jeugdorganisaties, maar ook vooral naar de huisartsen, het onderwijs, de jeugdgezondheidszorg, sportverenigingen, cultuurinstellingen, cliëntenorganisaties en het welzijnswerk. Steeds ook de vragen blijven stellen of het in de praktijk werkt, of het beter kan en wat men nodig heeft om de hulp zo goed mogelijk in te zetten. De transformatie moet er uiteindelijk toe leiden dat rondom het gezin de jeugdhulp dichtbij wordt georganiseerd en zo snel mogelijk alles wordt genormaliseerd.

 

Zelf ga ik regelmatig op bezoek bij de verschillende partijen om te horen en te zien wat er in de praktijk gebeurt. Ik zit wel eens bij overleggen waarbij de casuïstiek (behandeling van individuele gevallen in een specifiek gebied, red.) wordt besproken vanuit verschillende invalshoeken en dan besef je hoe complex het in sommige situaties is. Het probleem van het kind is dan vaak niet op zichzelf staand en de ouders hebben ook veel hulpvragen. Insteek is om samen met de belanghebbenden een plan op te stellen waar iedereen achter staat. Wel moet dan duidelijk zijn wie de regie heeft en aanspreekpunt is voor de betrokkenen. Ook krijg ik ouders op bezoek die laten weten dat nog niet alles goed loopt en dan probeer je daar op te anticiperen.

In de zomer van 2015 kreeg ik tijdens zo’n gesprek te horen dat het misschien handig zou zijn dat bij hele complexe situaties verbindingspersonen wenselijk zouden zijn om ouders wegwijs te maken in de grote wirwar van regelgeving en de verschillende loketten. In 2015 wisten de verschillende instanties ook niet alles van elkaar en de kans op doorverwijzen was groot. Mijn insteek was om ouders met grote problemen de helpende hand te bieden door iemand binnen de gemeente als gastvrouw/heer te laten optreden als men de bomen door het bos niet meer zag. En dat werkt. Vanuit CJG (Centrum Jeugd en Gezin) kan deze gemeenteambtenaar benaderd worden om de ouders mee te nemen naar al die verschillende loketten. Uiteraard blijft de regie bij de

professional van het CJG waarmee al vaak een vertrouwensband tot stand is gekomen. 

De verantwoordelijkheid voor de jeugdhulpverlening betekent dus voor mij persoonlijk dat ik mijn uiterste best doe om jongeren en ouders die hulp nodig hebben zo snel en zo goed mogelijk probeer te ondersteunen. Heel uitdagend en een klus die nog niet af is, maar wel op koers is.

Gert Jan van Noort



 

Harderwijk Anders