Talk of the Town september 2015

Talk of the Town is de column van Pietje Bell en dient zodanig geïnterpreteerd te worden.

Mussen of het recht van de sterkste

Terwijl ik dit probeer te schrijven, ergens eind juli, huppelen er alweer jonge mussen in ons tuintje. De tweede of inmiddels al derde leg. Volgevreten, maar immer onverzadigbaar, jagen ze hun sterk vermagerde ouders op naar de zoveelste copieuze maaltijd. En ik kan niet anders zeggen: deze vliegende muizen doen hun werk voorbeeldig. Kapitalen aan vetbolletjes en allerlei zaden worden er in huize Bell doorheen gejaagd om onze gevederde vriendjes minimaal een pootje te helpen.

Deze kapitaalvernietiging doen wij met veel plezier. Gewoon, omdat wij het leuk en gezellig vinden om de inmiddels, vooral in de grote steden, geslonken mussenpopulatie aan te vullen. Maar ook als dank voor het op grote schaal liquideren van vooral muggen, wespen en andere plaaggeesten die ons, zeker in die zo verrukkelijke zomermaanden, belagen.

Maar het zijn ook onze helden! Laatst lag ik heerlijk weg te dommelen in een ordinaire tuinstoel (ben nog niet zo van het loungen) toen ik wakker schrok van een megaherrie. Wat bleek: een uiterst charmant eekhoorntje waagde zich iets te veel in de buurt van onze mussenkolonie (mussen zijn heel sociaal en leven in grote groepen). Vijf van onze vriendjes stortten zich met veel verbaal geweld op ons knaagdiertje, dat zich te pletter schrok en begon te rennen voor zijn leventje. Het moge bekend zijn dat deze buitengewoon aaibaar lijkende (maar het beslist niet zijn) diertjes zich sneller verplaatsen dan ons aller Dafne Schippers. Het diertje was dus gelukkig snel uit het zicht verdwenen. Maar wat een kanjers die mussen!

Maar niet alleen mussen. Neem de merels. Deze nazaten van de fameuze Wiener Sängerknaben, die ruim honderd jaar geleden nog schuwe bosvogels waren, vallen met speels gemak, alleen of in groepsverband, allerlei veel beter uitgeruste killers aan. Vlaamse gaaien, eksters, raven, kraaien en andere krijsende criminelen worden met speels gemak verjaagd. Zelfs katten zijn uiterst beducht voor deze Joint Stright Fighters.

En toen dacht ik: stel dat wij als superieur geachte nazaten van de Neanderthalers nog de ballen van onze voorouders zouden hebben, dan…

Zouden wij het toch niet meer pikken dat onze dienstverleners, bij het uitoefenen van hun beroep, in elkaar worden getrimd door een stelletje losgeslagen idioten. Dat mensen op hun werk en zeker onze kinderen op school worden gepest en getreiterd. En dan zouden we het toch zeker ook niet meer pikken dat onze oudjes worden bedreigd en geschoffeerd door dezelfde etterbakkies. Het is toch niet te geloven, dat wij altijd maar weer lijken te wijken voor een relatief kleine groep? Waar is ons groepsgevoel gebleven?

Met iets meer lef, durf en vooral courage gaan we misschien ooit weer eens een beetje lijken op onze illustere voorouders. Dan wordt het wellicht weer aangenaam toeven in het mooie landje dat Nederland heet!

Pietje Bell

Heb je nog iets om deze column te ‘versieren’. Denk dan aan een paar mussen en/of Joint Stright Fighters en/of een paar belaagde oudjes.

Harderwijk Anders