Talk of the Town: Gerrit

Talk of the town is de column van Pietje Bell en moet als zodanig gelezen worden.

Gerrit

 Screenshot 2016-06-07 at 22.46.09

Een van mijn naaste buren is 92 jaren jong. Gerrit heet ie en die naam kom je vaker tegen in Hierden. Een bijzonder aardig mens en altijd bereid om wie dan ook te helpen.

Een paar dagen geleden ging ik weer eens bij hem langs. Hij was bezig in z’n schuurtje en hij begroette mij, zoals altijd, uiterst joviaal. Hij heeft ergens wel een zwak voor die rare stedeling. Zoals gewoonlijk raakten wij in gesprek. Meestal over die verdomde landelijke politiek. Maar over de lokale partijen is Gerrit beter te spreken, vindt ie interessanter dan vroeger. Men is wat opener, meer naar de mensen toe.

Alleen dat gedoe rondom die asielzoekers vond ie maar niks. Dat ze geholpen moesten worden, tenminste de echte, was buiten kijf. Maar ze hadden de mensen, zeker die in de buurt van het toekomstige AZC wonen, toch als eerste moeten informeren? Dat vond ie echt een gemiste kans!

Van huis uit is Gerrit aangesloten bij de ChristenUnie. Logisch, Hierden is nog steeds een stukje biblebelt (of zoals u wilt, bijbelgordel of refoband). Maar hij heeft het er steeds moeilijker mee. Zijn vrouw Annetje is een paar jaar geleden nogal onverwacht overleden, na enige weken van uitzichtloos lijden. Gerrit heeft het daar heel zwaar mee gehad. Hij voelde zich volstrekt machteloos, maar ja die kerk hè.

Ook dat alleen zijn vindt Gerrit maar niks. Het hoeft voor hem eigenlijk niet meer zo. Zijn kinderen zijn ook al aardig op leeftijd en hij ziet ze veel te weinig de laatste tijd. De kleinkinderen hebben opa ook al niet meer zo nodig. Vroeger ja, toen Annetje nog leefde was het veel gezelliger. Altijd aanloop en zijn vrouwtje kon zo lekker koken. Wel even anders dan nu. Gebakken eieren en de Chinees komen zijn strot uit. Ook die TV vindt ie maar niks. Allemaal teveel van hetzelfde.

Opeens veranderde hij van toon: Zeg Pietje, hoe staan ze bij jullie in het westen eigenlijk tegenover euthanasie?’ Ik keek hem stomverbaasd aan: Gerrit, daar heb ik een uitgesproken mening over. Het is jouw lijf en als jij vindt dat jouw leven (een voltooid leven, noemen ze dat geloof ik tegenwoordig) geleefd is, dan moet je dat echt zelf weten. Daar heeft niemand ook maar iets mee te maken!Hij keek mij peinzend aan.

Toen vertelde ik hem dat ik al een paar jaar aangesloten ben bij de Coöperatie Laatste Wil. Een club die al een tijdje doende is om het ultieme middel voor een zachte dood te vinden. Een soort pil van Drion, maar dan in absolute perfectie. Als die pil of een andere methode er is kun je zelf bepalen, zonder tussenkomst van anderen, of en hoe je uit deze wereld wilt stappen. Gerrit keek mij met twinkelende oogjes aan: ‘Zou je mij het emailadres van die club willen geven?’

Memento mori!

Pietje Bell

 

Harderwijk Anders