Talk of the Town: Denk

Talk of the Town is een column van Pietje Bel

Er waren eens twee good looking NederTurken: Tunahan Kuzu en Selςuk Öztürk die (na uit de fractie van de PvdA te zijn geschopt) een eigen partij, DENK, hebben opgezet. Zij waren het niet eens met het integratiebeleid van minister en partijgenoot Lodewijk Asscher. En hebben dus hun twee zeteltjes, beide mannen waren door diezelfde PvdA op een verkiesbare plaats gezet, heel slim ingeruild (lees gejat) voor een eigen politieke beweging! Vooropgezet? Je zou bijna denken van wel.

Niet zo verwonderlijk natuurlijk, aangezien Kuzu en Öztürk niet bepaald publiekelijk afstand hebben genomen van de sluipende islamisering van Turkije en de uiterst discutabele denkbeelden (gedeeld door een flinke meerderheid van de NederTurken) van de heer Erdogan. Maar liefst 67% van hen stemden op de APK en dat is een hoger percentage dan in Turkije zelf. Mustafa Kemal, later benoemd door het Turkse parlement als Atatürk ofwel ‘vader der Turken’ de grote voorvechter van een seculier Turkije, zal zich ongetwijfeld meerdere keren in zijn praalgraf hebben omgedraaid.

Toen dachten beide baasjes: ‘Hoe kunnen wij ons clubje gezellig uitbreiden om de schijnbare onvrede onder allochtonen nog meer gestalte te geven’. Al doende werd er snel een Marokkaan bijgehaald in de persoon van Tarid Azarkan. Ook al zo’n licht ontvlambaar mediterraneetje. En ook al zo’n typetje dat vindt dat vele allochtonen worden achtergesteld en zich graag spiegelt in hun slachtofferrol. En ja hoor, ook een Surinaamse werd al snel gevonden en maakte het kwartet compleet.

Sylvana Simons, een dametje met een uitgesproken mening over vrouwenemancipatie (oei, hier gaat het al wrikken), vrijheid van meningsuiting (alleen niet voor columniste Ebru Umar, dat past niet in haar nieuwe profiel) en uiteraard onze zwarte Piet. Het is maar net hoe je petje staat en voor wie je het op wilt zetten. En als het allemaal fout gaat dan is er toch altijd nog de veel te riante wachtgeldregeling voor landelijke politici!

Dit gedoe moet een aperte gruwel zijn voor al die politiek correcte medelanders die dit doemscenario niet hebben kunnen voorzien. Die nog steeds hun troeven hebben gezet op een multiculturele samenleving optima forma.

Het is dan ook niet zo gek dat steeds meer Nederlanders denken dat Kuzu en Öztürk achteraf wolfjes in schaapskleren blijken te zijn. En ook niet zo vreemd dat DENK uiteindelijk Wilders geen windeieren zal leggen. Beide heren worden hartelijk bedankt! Met slaande trom wordt de verzuiling en dus polarisatie weer binnengehaald. Terug naar de vorige eeuw, de stellingen kunnen weer worden betrokken!

Inmiddels heeft u, geachte lezer, uit eerdere publicaties kunnen weten dat de familie Bell (in zeldzame eensgezindheid) in absolute zin voor een strikte scheiding van kerk/moskee en staat is. Dus ook geen uiterlijk vertoon van welke geloofsovertuiging dan ook in openbare functies en gebouwen (het gedachtegoed van Atatürk). Met de aantekening dat ik, als ongelovige hond, te allen tijde respect zal hebben voor welk geloof dan ook! Leven en laten leven, toch?

Maar waar komen al die hersenspinsels van uw scribent toch vandaan? Ik zal dat proberen uit te leggen. Stel je nou eens voor dat er zo’n vijftig jaar geleden pak weg 50.000 Nederlandse, voornamelijk orthodoxe, christenen naar Turkije (hier had ook Marokko kunnen staan) zouden zijn vertrokken om daar het werk te doen dat de Turken met afschuw vervulde. Tel daar voor het gemak de door de Turkse overheid ingestelde gezinshereniging en -vorming bij op. Orthodox staat meestal voor een groot vruchtbaarheidsgehalte: dus tel uit je winst. De aanwas was enorm, binnen de kortste keren woonden er bijna een miljoen Nederlandse christenen in Turkije!

Die mensen wilden natuurlijk kerken neerzetten en evangeliseren om hun aantal te vergroten. Want des te groter de club des te groter de macht, toch? Op papier worden de christelijke minderheden in Turkije erkend, maar in de praktijk geeft die erkenning ze nauwelijks rechten en vrijheden. Zo mochten de christelijke instituten tot voor kort geen grond kopen of ze kregen geen bouwvergunning om hun erfgoed te herstellen.

Bij wijze van geste (denk even aan de EU) heeft de huidige regering de christenen toegestaan om hun bedehuizen met eigen middelen te renoveren. Maar helaas, een nieuwe christelijke kerk bouwen stuit op grote problemen en is vrijwel onmogelijk. Dit in schril contrast met de ongeveer 500 moskeeën die inmiddels in ons eigen land zijn neergezet! Hoezo achterstelling en discriminatie in Nederland?

En dacht u nou echt dat diezelfde Nederlanders een christelijke partij zouden mogen beginnen in het, overigens fraaie, land van Recep Tayyip Erdogan?

DENK t effe niet!

Pietje Bell

  

P.S. Dit stukje is geschreven voor de coup in Turkije.

 

Harderwijk Anders