Sha gaat voor goede oplossingen voor de problemen op de recreatieparken

4_kamers_korhoenlaan_harderwijk_239000_euros_99601655775194418

Door het regioproject Vitale Vakantieparken Noord Veluwe is het nu het moment om het probleem permanente bewoning recreatiehuizen op te lossen. Via dubbelbestemming en persoonlijke gedoogbeschikkingen moet het mogelijk worden dat deze  bewoners zich weer legaal inschrijven in Harderwijk!

Harderwijk en Hierden hebben veel uitgeponde parken, de ressorts en terreinen waar geen centrale exploitatie is en waar de eigenaren de grond in volle eigendom hebben. Via hun Verenigingen van Eigenaren beheren en exploiteren ze zelf de wegen, afvalverwerking, verlichting en riolering. Zij betalen wel OZB en daar bovenop ook nog forenzenbelasting of toeristen belasting. Maar zij mogen zich niet laten inschrijven als inwoners van Harderwijk. De gemeente heeft deze situatie zelf gecreëerd en jaren geleden een streng handhavend beleid ingevoerd. Heeft miljoenen gekost en niets opgeleverd. Inmiddels wonen er veel oudere mensen op deze parken en velen hebben zorg nodig. Alleen kunnen ze daar geen beroep op doen. Schrijnende situaties ontstaan hierdoor! Als er activiteiten plaatsvinden die niet door de beugel kunnen worden die niet gerapporteerd omdat men bang is voor dwangsommen.

Nu is er de kans om door dit beleid een streep te zetten. Als woningen voldoen aan de kwalitatieve eisen van de woningregelgeving moet dubbelbestemming mogelijk zijn. De eigenaren geven aan of ze het gaan verhuren of dat ze het bewonen. Het worden geen gemeentelijke woonwijken waar verbouwingen mogelijk zijn en ook hoeft het gemeentebestuur niet mee te betalen aan de voorzieningen op de parken. Als de woningen nog niet voldoen aan deze eisen kunnen de bewoners een persoonlijke gedoogbeschikking krijgen. Het zou goed zijn als de gemeente en de verenigingen van eigenaren een contract tekenen waarin ieders verplichtingen, taken en verantwoordelijkheden in staan vermeld, dit sluit misverstanden uit en kan een win-win situatie opleveren.

Negen regiogemeenten hebben van de provincie een grote pot met geld gekregen om gezamenlijk  de problematiek aan te pakken die speelt rond de verblijfsrecreatie.

Doelen zijn hierbij het promoten van toerisme en recreatie, het verbeteren van de kwaliteit van de recreatiewoningen en oplossingen vinden voor de soms minder zichtbare maar vaak grote problematiek van de diverse soorten bewoners. De problematiek is complex en er zijn veel publieke en private partijen bij betrokken.

SHA geeft in haar programma extra aandacht aan de toename van het gebruik van recreatiewoningen door permanente bewoners, arbeidmigranten, sociaal economisch zwakkeren, jongeren en mensen die door schulden nergens meer geregistreerd willen zijn.

Arbeidmigranten wonen grotendeels illegaal en de politie en overheidinstanties hebben geen flauw idee hoeveel het er zijn en waar ze zitten. Er zijn duidelijke signalen van uitbuiting, criminaliteit en erbarmelijke woonomstandigheden.

Personen die schulden hebben, jongeren en ouderen die geen geld hebben om een gewone woning te huren of te kopen, mensen met psychische en maatschappelijke problemen, partners en kinderen die door relationele omstandigheden hun huis uit moeten, wonen vaak in chaletjes en caravans die absoluut niet voldoen aan de veiligheidseisen van deze tijd.

Honderden mensen wonen en verblijven ook in recreatiehuizen die wel voldoen aan de kwaliteitseisen van de woningwetregelgeving of door ingrepen kunnen zij die eisen bewerkstelligen, maar zij mogen in hun eigen huis niet permanent wonen.

Conclusie: duizenden mensen zijn niet goed in beeld en als je ze gaat opjagen heb je de maatschappelijke verantwoording om  huisvesting en zorg aan te bieden in de stad. Maar er zijn geen huizen voor hen. Politiek natuurlijk onhaalbaar om al deze mensen te huisvesten in bijvoorbeeld het Waterfront!

SHA weet dat deze vraagstukken gevoelig liggen en dat op korte termijn niet alle problemen zijn opgelost. Maar wel bieden we mogelijkheden aan om door de patstelling heen te komen.

Voor huisvesting van arbeidsmigranten kunnen leegstaande kantoren en vakantiehuisjes ingezet worden. Uiteraard afspraken maken met de ondernemers en uitzendbureaus over registratie, toezicht en kwaliteit.

Welzijnsorganisaties en hulpinstanties moeten toegang kunnen krijgen en bereikbaar zijn voor al die mensen die schulden hebben, maatschappelijke, psychische en relationele problemen hebben. Ook moeten ouderen die zorgvoorzieningen nodig hebben een beroep kunnen doen op de WMO. Honderden zoeken geen hulp omdat ze zogenaamd illegaal wonen. Verhuurders moeten samen met de hulporganisaties en de gemeente de probleemgevallen signaleren en een hand uitsteken om excessen te voorkomen.

 

 

Harderwijk Anders